Wróżba, Wróżby online tarota

Wróżby. Tajemnica przyszłości zostanie Ci odsłonięta. Porady życiowe od doradców ezoterycznych

Dawne wróżby

Myśl ezoteryczna starożytnych Greków - Dawne wróżby

Tajemna wiedza i myśl ezoteryczna starożytnych Greków i Barbarzyńców 

Poglądy i osiągnięcia starożytnych Greków stanowią nieodłączną część naszej kultury.

Pod koniec Ery barana, w okresie powstawania światowych religii i filozofii – Vi w p.n.e.- Grecy oddawali część obszernemu panteonowi kosmicznych i innych bogów, duchów, bohaterów, którzy posiadali swoich kapłanów, miejsca kultu, świątynie, ołtarze itp.

Prosili oni bogów o wstawiennictwo radę. Dlatego też przychodzili oni do świątyni, wnosili ustaloną opłatę i po jakimś czasie kapłan lub kapłanka przekazywali odpowiedź. Taka świątynia nosiła miano- wyrocznią- oraculum „ krótka modlitwa”.

W tym czasie wróżono z lotu ptaków, otoczenia, natury, wosku, piania koguta itp.

Wraz z wojnami perskimi przeniknęły do Grecji astrologia i chiromancja, magia i demonologia. Greccy lekarze leczyli zaklęciami, i ziołowymi mieszankami. Chorych leczono w świątyni, dokąd przynoszono ofiarę w intencji powrotu chorego do zdrowia.  

Z tamtych czasów wywodzi się Hipokrates ( 460-337 p.n.e). Jako pierwszy sformułował teorię czterech płynów ciała ludzkiego- śluz, krew, żółta i czarna żółć, z której powstała później nauka o czterech temperamentach ( sangwinik, flegmatyk, choleryk i melancholik). Przysięga Hipokratesa była klasyczną przysięgą maga „ Przysięgam wieść życie czyste i moralne, i pielęgnować swoją sztukę, powstrzymując się od przyczynienia jakiejkolwiek szkoły i niesprawiedliwości”. 

Stosowane zaklęć, astrologii, wróżbiarstwa czy innych narzędzi wróżbiarskich nie było w tym czasie zakazane. Za przestępstwo jedynie uważano wyrządzanie komukolwiek szkody przy ich pomocy.

 

Grecy rozróżniali- taumaturgów- cudotwórców i geotów- czarowników lub czarnych magów.

Uważali oni, że pierwszym pomagają bogowie, za drugim złe demony.  

Ważne miejsce zajmowały kulty mistyczne, wywodzące się ze starożytnych ludowych świat- misteriów na cześć Gemeter, Kybele, Dionizosa i innych bóstw, związanych z narodzinami, płodnością i śmiercią. Początkowo były to kulty z pochodem z pochodniami, pochodniami bożkami i grubiańskimi zwyczajami, zaklęciami cudownymi uzdrowieniami, gdzie uczestnicy wpadali w ekstazę i oddawali się orgiom.

Końcem ery Barana, tworzono już tajne stowarzyszenia, zamknięte grupy społeczne, do których wpuszczano tylko jednostki, i tam właśnie dalej się bawiono i czczono bożków.

Jednym z takich stowarzyszeń byli Orficy. Orfeuszowi przypisali wielkość i jego obrali za patrona. Posiadali oni swoje szkoły, gdzie główna regułą była asceza i surowe reguły.

Kosmogonia orfików, posiadała cechy kosmogonii Wschodu.

Wg nich, z jaja wrzuconego do wody, narodził się Fanes, bóstwo światła słonecznego i cyklu rocznego. Przedstawiano go okrążonego przez węże i 12 znaków Zodiaku.

Orficy jednak szczególnie czcili Dionizosa. Był on związany z kultem płodności. warto jednak wiedzieć ze było dwóch Dionizosów, dopiero później zlali się oni w jedno. Pierwszy znany jako Dionizos- Bachus, bóg wina, ale także i demon Azazel a drugi Dionizos zwany Zagreus, wielki myśliwy, syn Węża. Pierwszy z nich ostatecznie trafił na Olimp, podczas gdy drugi zginął.

Czczono także Appolina, boga słonecznego, harmonii.

Grecy nie zdołali jednak wypracować wyobrażenia samego Absolutu, nawet w formie jedynego najwyższego Boga. Jednak w otoczeniu masy greckich bogów i bóstw archetyp Zeusa mimo wszystko był najwyższy.  

Jedną z bardziej znanych wielkich uczonych greckich był Pitagoras ( 580-500 p.n.e.). Był o wielkim matematykiem i ojcem Numerologii. Wiele w swoim życiu podróżował. Uczył się w Persji, Babilonie, Egipcie. Po powrocie stworzył szkołę w Krotonie. Ci, którzy chcieli do niej wstąpić, składali śluby milczenia na okres od 2 do 5 lat, po czym podnoszono ich godności „ akuzmatyka” słuchacza lub Ezoteryka zewnętrznego i zezwalano na słuchanie tajemnic zza zasłony.

 

 

Dopiero po tym zostawali matematykami, lub egzoterykami i po przejściu obrzędu oczyszczenia, zezwalano im na uczestnictwo w misteriach.

Nauka Pitagorasa, jaką ja znamy dzisiaj została sformułowana nie tyle przez niego, a jego uczniów i następców- Pindara, maga Apollonisa, filozofa Platona.

Najważniejszym środkiem poznania świata przez pitagorejczyków była cyfra. Służył również jako symbol wielu rzeczy i pojęć stając się w rezultacie takim samym archetypem, jak archetypy znaków zodiaku czy kart Tarota.  

Jeszcze jednym środkiem poznania świata przez Greków, był alfabet. Cyfry oznaczano literami, znaczenie liter tworzyło znaczenie całego słowa itd. Wszystko to stanowiło podstawy Numerologii.

Świat jest harmonią, uczyli pitagorejczycy. Odkryli oni stosunki matematyczne zachodzące miedzy interwałami muzycznymi i powiązali je z żywiołami, figurami geometrycznymi i planetami, których jak uważali jest 10.

Kosmos stanowił dla nich jedną żywą istotę. Słońce uważali, że jest żywym ogniem i główną siłą życiową Kosmosu. Stoicy Chryzyp i Posejdonie nauczali, że Kosmos jest racjonalny i przeniknięty duchem, zaś dusza człowieka stanowi jego część. Dusza człowieka pochodzi z Kosmosu i powraca do niego po śmierci ciała, aby odrodzić się ponownie, ta wędrówka jest niezbędna, by dusza stopniowo mogła osiągnąć doskonałość.

 

 

Ponowne wcielenie, czyli reinkarnację, Grecy nazywali metempsychozą. 

 

Barbarzyńcy

Grecy, nazywali Barbarzyńcą każdego, kto nie był Grekiem. W tych czasach, pod koniec ery Barana, i na początku ery Ryb byli nimi Egipcjanie, Semici, Persowie,. Jednak będzie nam tutaj chodzić o innych Barbarzyńców, tj, przodów przyszłych zachodnich Europejczyków.  

Historia zaczyna się od wędrówki ludów w V w. p.n.e., po upadku Rzymu. Będzie interesować nas okres około pięćset lat. Pięćsetletnie okresy historyczne związane są nie z chronologią precesyjna, a z cyklami planetarnymi. Planeta Neptun dokonuje pełnego obiegu wokół Słońca w ciągu 165 lat, Pluton, w ciągu 250 lat. Spotykają się one w tym samym rejonie nieba mniej więcej raz na 500 lat. Wtedy to w życiu ludzkości na ziemi zachodzą wielkie przemiany.

Okres od upadku Rzymu do Schizmy w 1054 roku to epoka chrystianizacji Europy, zastąpienia starych wyobrażeń epoki Barana czy nawet Byka nowymi, rybnymi symbolami ( Chrystus). 

 

Przyjrzeć można się plemionom germańsko- skandynawskim i Celtom.

W okresie greckim Celtowie zamieszkiwali Mała Azję i byli nazywani Galatami. Z Małej Azji, Celtowie przenieśli się do Italii, Hiszpanii i innych krajów, a później stopniowo na północ europy. Potomkami Celtów są Walijczycy w Anglii, Bretończycy we Francji, Irlandczycy.

Podbijając byłe rzymskie prowincje, posiadające dość dobrze rozwinięta kulturę, Barbarzyńcy, dostosowali się pod jej wpływ, z czego dochodziło nawet do utraty rdzennego języka.

Kosmogonia była podobna u Barbarzyńców jak i Greków. Zeusowi- Jowiszowi odpowiadał u Germano- Skandynaów gromowładca Tor ( Thor), Marsowi- Tyr lub Ziu, Merkuremu- Odyn ( Wotan), bóg mądrości i pisma, Wenus- Freya.

Uznawali oni również istnienie duchów, które zawiadywały wszystkim i wszędzie- były to odyny i koboldy, elfy i sylfy. Posiadali oni również własny alfabet, pismo ogamiczne i runy.  

Druidzi, byli kapłanami starożytnych Celtów w Galii, Brytanii i Irlandii, byli strażnikami wiedzy i legend. Rozniecali oni i podtrzymywali święty ogień, sporządzali lekarstwa, trucizny i różne ziołowe mikstury. Stawiali również wróżby, nauczali uczniów. Posiadali oni również misteria.

Istnieje święto Bełtane noc 31/ maja lub Samhain ( noc 31/1 listopada), które później legły u podstaw chrześcijańskiego wyobrażenia o sabatach czarownic.